lakonia reisverhaal rondreis

Monemvasia TOP
Monemvasia is een historische Griekse vestingstad, op een rotsachtig schiereiland. De stad dankt haar naam aan een smalle dijk, die de enige toegangsweg van het vasteland tot het schiereiland vormt. In de Oudheid was de rots waarop de stad ontstond een deel van het vasteland, maar seismische activiteit maakte er in 375 een eiland van, dat later door een dijk weer met het vasteland werd verbonden. Inwoners van Laconië zochten er een toevlucht en stichtten er in de 6e eeuw een stad, die vanaf het vasteland niet te zien is. In de 8e eeuw was Monemvasia door zijn strategische ligging al uitgegroeid tot een bloeiende handelsnederzetting. In 1249 gelukte het Willem II van Villehardouin om de stad na een beleg van drie jaar tot overgave te dwingen. In 1453 brak een onzekere periode aan. De Venetianen zwaaiden de plak van 1463 tot 1540, waarna de stad zonder strijd aan de Turken werd uitgeleverd. De Turkse Halve Maan wapperde er tot 690 toen Monemvasia werd heroverd door de Venetiaanse troepen. De tweede Turkse overheersing duurde van 1715 tot 1821. Tijdens de eerste dagen van de Griekse onafhankelijkheidsoorlog in 1821 werd het Turkse garnizoen in de stad belegerd en, ondanks een overgave, door Griekse vrijheidsstrijders uitgemoord. Na de bevrijding kwamen vooral Kretenzische families zich vestigen in de zwaar vervallen stad. In 1911 verlieten de laatste inwoners de bovenstad, en tientallen jaren lang hebben de gebouwen zwaar geleden onder verwaarlozing. Pas de jongste jaren bestaat er weer interesse voor de uitzonderlijke culturele waarde van deze historische stad, en in toenemende mate worden de vervallen huizen en kerken hersteld en krijgen een nieuwe bestemming. Vanop het vasteland is niet te zien dat zich op de kale rots een complete stad bevindt. Monemvasia is opgedeeld in een beneden- en een bovenstad. De benedenstad is een doolhof van smalle straatjes en steegjes met prachtige traditionele huizen die Venetiaanse invloed verraden. De bovenstad, waar vroeger de welgestelde families woonden die letterlijk neerkeken op de armen in de benedenstad, is nu één grote ruïne. De 13e-eeuwse Agia Sofia-kerk; op de rand van de rots loont echter ruimschoots de moeite van de fikse klim.

Mystras TOP
Mystras is een laat-Byzantijnse spookstad op de Peloponnesos, 7 km ten westen van het moderne Sparta. In 1249 bouwde de Franse kruisridder Willem II van Villehardouin een vesting op een 634m hoge uitloper van de Taigetos. Aan de voet ervan vestigden zich gauw bewoners van Sparta, die rekenden op de bescherming van de burgheer, waardoor er een nieuwe stad ontstond. Tien jaar later echter werd de Villehardouin gevangengenomen door de Byzantijnen, en als losgeld moest hij zijn bezittingen in de Mórea afstaan. Zo kwam Mystrás onder Byzantijns bestuur: in de bloeitijd woonden er 42.000 mensen. Van 1350 tot 1460 was het de residentie van de Byzantijnse stadhouder, de despoot, steeds een zoon of broer van de regerende keizer. De despoten verfraaiden de stad met kerken, kloosters en paleizen en maakten Mystrás tot een centrum van cultuur. Vervolgens heersten er Turken, Venetianen en weer Turken. De fatale klap kwam in 1770. Tijdens de chaos die volgde op de Orlofika, stuurden de Turken ongeregelde Albanese horden uit om de Grieken te velde een lesje te leren. Ze legden de stad in de as. De bewoners verhuisden naar Sparta. (o.a.Wikipedia)

Gythion TOP
Gythion, van oudsher de haven van Sparta, is tegenwoordig de tweede stad van Lakonië en hoofdstad van de Mani. De inwoners claimden Herakles en Apollo als stichters van hun stad. In de Peloponnesische oorlogen was Gythion het hoofdkwartier en steunpunt van de Spartaanse oorlogsvloot en werd als zodanig aangevallen en verwoest door de Atheense generaal Tolmides in 455 v. Chr. De Thebaanse generaal Epameinondas probeerde tevergeefs om de stad in te nemen, terwijl later de Spartaanse koning Nabis de stad opnieuw heeft bevestigd. De oude stad lag iets ten noorden van de moderne stad. Aan antieke overblijfselen is er een klein theater met in de orchestra een graf-achtige structuur. Van de gebouwen die bij Pausanias worden genoemd is er niet één geïdentificeerd. De moderne stad dateert pas uit de 19e eeuw en is voor alles een toeristisch centrum, met vertrekmogelijkheden naar Kreta en Kythira en talloze restaurantjes. Het stadje koketteert vooral met zijn boulevard langs het water en zijn schepen. Een verroest vissersschip is haast tot herkenningsteken van Gythion uitgegroeid. Direct voor Gythion ligt het antieke eilandje Kranaë, nu via een brug verbonden met het vasteland, het huidige Marathonisi. Hier hebben Paris en Helena voor het eerst met elkaar geslapen, waarna Paris op het vasteland ertegenover een tempeltje voor Afrodite heeft gebouwd en Menelaos, na zijn terugkeer uit Troje, een voor de godin Themis.

Mani TOP
Het schiereiland Mani is het middelste van de drie schiereilanden die vanuit de Peloponnesos uitsteken in de Middellandse Zee. Ten oosten van Mani ligt de Laconische Golf, ten westen ligt de Golf van Messina. De belangrijkste stad van dit gebied is Gythion. Het landschap van Mani is bergachtig en ontoegankelijk. De naam Mani komt van droog en boomloos. Het schiereiland bestaat uit een uitloper van de Taigetos. De Manioten zien zichzelf als afstammelingen van de Spartanen die vanaf de 4e eeuw voor Christus vluchtten voor de Macedoniërs en de Romeinen. Vanaf die tijd hebben de Manioten zich vrij van vreemde invloeden weten te houden vandaar de late bekering tot het christendom. Het is het laatste deel van Griekenland dat zich bekeerde tot het christendom. In de 9de eeuw werden er veel Byzantijnse kapellen gebouwd door kluizenaars. In 1204 werd Mani veroverd gedurende de Vierde Kruistocht, in 1249 veroverden de Venetianen Mani. In de 15e eeuw vluchtten Byzantijnen vanuit Mystras naar Mani. Na de onafhankelijkheidsstrijd wilden de Manioten zich weer afschermen voor de buitenwereld. In de 20e eeuw raakte het land steeds meer ontvolkt. De grond was onvruchtbaar, slavenhandel en piraterij werden verboden.

Vathia TOP
Vathia is een klein stadje in de Mani, bekend om zijn vele woontorens, de pyrgoi. Vathia ligt in een vijandige boomloze omgeving en bestaat hoofdzakelijk uit verlaten huizen en ruines. De dakverdiepingen zijn uitgebouwd tot fortachtige platforms. Tegenwoordig is Vathia vooral een toeristische trekpleister.